Sycylia

       Dzisiaj chciałabym opisać Wam moje wrażenia z wycieczki objazdowej z biura podróży Rainbow. Wycieczka miała nazwę: „Sycylia – wyspa niezwykła”. I faktycznie jestem zdania, że jest to niezwykła wyspa.

Troszkę informacji ogólnych na temat Sycylii:
Państwo –Włochy
Największe miasto – Palermo
Powierzchnia – 25 710 km2
Liczba ludności – 5 036 666

Herb

Flaga

Szczegółowy podział administracyjny:
Liczba prowincji – 9
Liczba gmin – 390

       Sycylia jest największą wyspą na Morzu Śródziemnym, położona jest na południe od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją Cieśnina Mesyńska. (Jej powierzchnia to ponad 25 tysięcy kilometrów kwadratowych). Wraz z wyspami Liparyjskimi, Egady, Pelagijskimi i Pantelleria tworzy od 1946 roku region autonomiczny we Włoszech. Wyspa ta ma kształt trójkąta, którego boki tworzą: Morze Tyrreńskie od północy, Morze Jońskie od wschodu i Cieśnina Sycylijska od południowego zachodu. Sycylię od kontynentalnej części Włoch oddziala Cieśnina Mesyńska, której szerokość w najwęższym miejscu wynosi 3 km. Najwyższym wzniesieniem na wyspie jest wulkan Etna (3323m n.p.m.). Jest to równocześnie najwyższy aktywny wulkan w całej Europie. Dalej na południowym wschodzie znajduje się niższe pasmo górskie – Monti Iblei (986 m n.p.m.). Północna część wyspy to głównie łańcuchy będące przedłużeniem Apeninów, takie jak: Monti Peloritani, Monti Madonie i Monti Nebrodi. W północno – zachodniej części wybrzeża znajduje się góra Sparagio o wysokości 1110 m n.p.m. Z 6 aktywnych włoskich wulkanów, aż 3 znajdują się na Sycylii. Etna jest aktywna od 550 tys. lat. Kolejnym wulkanem jest wulkan Stromboli, z którego ciągle unosi się stróżka dymu. Wulkan Stromboli jest jednocześnie wyspą, tak jak zresztą wulkan Vulcano. Dodatkowo na wyspie Vulcano znajdują się baseny błota siarkowego oraz Baja Negra, czyli plaża z czarnym piaskiem wulkanicznym. Na Sycylii panuje klimat śródziemnomorski z łagodną i wilgotną zimną oraz suchym i gorącym latem. Wybrzeże charakteryzują temperatury porównywalne z panującymi w Afryce Północnej, za to w miesiącach zimowych Etnę pokrywa śnieg. Sycylia jest podzielona na 9 prowincji: Palermo, Katania, Mesyna, Syrakuzy, Trapani, Ragusa, Caltanissetta, Agrigento i Enna. Na Sycylii rzadko padają obfite deszcze. Wyspa ma tylko jedno naturalne jezioro – Lago di Pergusa. Największe rzeki tej wyspy to: Simeto, Alcantara, Salso, Platani. Obecnie środkowa i południowa część Sycylii niemal całkowicie pozbawiona jest lasów. Ich miejsce zajęły południowe krzewy oraz opuncje.

Gospodarka

       Winorośl była tu uprawiana od czasów greckich. Przez długi czas Sycylia była największym regionem winiarskim we Włoszech. Deserowe wino marsala jest produkowane od XVIII wieku. Większość win sycylijskich nie cieszyła się uznaniem i była sprzedawana w hurcie, lecz od lat 90. XX wieku producenci coraz częściej zaczęli stawiać na jakość, a nie ilość. Popularnymi lokalnymi odmianami winorośli są: białe catarratto bianco, inzolia, grillo i grecanico dorato (garganega) oraz czerwone nero d’avola, frappato i nerello mascalese.

Troszkę historii:

       „Pierwszymi znanymi mieszkańcami Sycylii byli Sykanowie, Sykulowie i Elymowie. Od XI wieku p.n.e. wyspa była kolonizowana przez Fenicjan, którzy założyli Palermo (wtedy Panormus). Od VIII wieku p.n.e. rozpoczęła się grecka kolonizacja wyspy. Kolonizatorzy z Hellady założyli takie miasta jak: Syrakuzy, Katanię i Mesynę (wtedy zwaną Zancle). Greckie miasta rozwijały się wspaniale stając się jednymi z ważniejszych miast greckich starożytnego świata (np. Syrakuzy). Właśnie to miasto w V wieku p.n.e. objęło władzę nad resztą greckich kolonii. W tym czasie odżyły też za sprawą Kartaginy fenickie wpływy na wyspie i po ciężkich bojach z Grekami Kartagińczycy opanowali przed rokiem 400 p.n.e. zachodnią część wyspy. Aż do III wieku p.n.e. trwały grecko-kartagińskie walki o panowanie nad Sycylią. Wtedy to do konfliktu włączyła się Republika rzymska.
       Po pierwszej wojnie punickiej Rzym wyparł Kartaginę z wyspy, a następnie w roku 215 p.n.e., po śmierci ostatniego władcy Syrakuz, stał się jedynym właścicielem wyspy, czyniąc z niej rzymską prowincję. Pod rządami Rzymian Sycylia stała się spichlerzem Rzymu. Główną siłą roboczą byli niewolnicy, którzy wzniecali wiele powstań (m.in. w latach 135-132 p.n.e. i 104-100 p.n.e.), bezwzględnie stłumionych przez wojska rzymskie.
       W połowie V wieku naszej ery Sycylia znalazła się w rękach Wandalów, którzy niewiele wcześniej opanowali Afrykę Północną. W roku 493 wyspę zdobyli Ostrogoci, a w 535 została wcielona do Bizancjum przez Belizariusza. W IX wieku (828) Sycylię podbili Arabowie i następnie rządzili nią przez kolejne dwa stulecia. Wyspę z rąk arabskich wydarli w latach 1060-91 Normanowie pod wodzą Rogera I. Roger II został w roku 1130 pierwszym królem Sycylii. Władca ten miał duży udział w przekazaniu arabskiej wiedzy Europie. Po śmierci ostatniego z normańskich królów w roku 1189, nowym władcą Sycylii został Święty Cesarz Rzymski Henryk VI (w 1194 koronował się w sycylijskiej stolicy), a później Fryderyk II, który rządził wyspą od 1197 do 1250 roku.
       W roku 1266 papież Klemens IV koronował Karola I z dynastii andegaweńskiej, który wcześniej zamordował syna Fryderyka II, Manfreda, na króla Neapolu i Sycylii. Rządy Karola I zostały przyjęte z dużą powściągliwością i 30 marca 1282 wybuchła rewolta, która określana jest w literaturze jako nieszpory sycylijskie. Sycylijczycy powołali na króla Piotra III z Aragonii. Wywołało to wojnę między Andegawenami i Aragonią. 31 sierpnia 1302 działania wojenne zostały zakończone pokojem w Caltabellotta. Władcą Sycylii został Fryderyk II (1296-1337) z Aragonii, a południowe Włochy pozostały w rękach Andegawenów. Po wygaśnięciu sycylijskiej linii aragońskiej dynastii w roku 1409 władzę na wyspie objęła główna linia z Aragonii. Trzydzieści trzy lata później, w 1442, Alfons V Aragoński zjednoczył Sycylię z królestwem Neapolu.
       Na początku XVI wieku władzę w Hiszpanii (a tym samym i na Sycylii) przejęli Habsburgowie. Po nich rządy nad wyspą przejęli Burbonowie (1735). W roku 1816 południowe Włochy i Sycylia zostały zjednoczone przez Ferdynanda I, tworząc Królestwo Obojga Sycylii. W pierwszej połowie XIX wieku wyspą wstrząsały rebelie (w roku 1820 oraz w latach 1848-49).
      W roku 1860 na czele swoich oddziałów wylądował na Sycylii Giuseppe Garibaldi. Opanował wyspę, a ta wkrótce przyłączyła się do królestwa Sardynii, aby potem wraz z całym królestwem wejść do zjednoczonych Włoch. O wejściu w skład Włoch zadecydował plebiscyt z 1861 roku. W ramach państwa włoskiego Sycylia była biednym, prowincjonalnym regionem.
       Podczas drugiej wojny światowej (1943 rok) na wyspie wylądował silny desant aliancki i po trwających blisko miesiąc walkach opanował Sycylię. W 1947 wyspa otrzymała autonomię. Najpoważniejszym problemem wyspy po drugiej wojnie światowej była bardzo silna mafia, która zdominowała miejscową gospodarkę i politykę. Po zabójstwach włoskich sędziów śledczych Giovanniego Falcone i Paolo Borsellino w 1992, władze przystąpiły do zdecydowanej walki ze zorganizowaną przestępczością na wyspie i do 1998 mafia została znacznie osłabiona. Mimo silnego wsparcia gospodarczego władz w Rzymie, Sycylia jest nadal jednym z biedniejszych regionów Włoch”.

Zaszufladkowano do kategorii Podróże zagraniczne | Dodaj komentarz

Świnica

Zaszufladkowano do kategorii Góry | Dodaj komentarz

Kościelec

Zaszufladkowano do kategorii Góry | Dodaj komentarz

Biebrza

       Dzisiaj chciałabym Wam opisać naszą kolejną wyprawę. Tym razem zorganizowaliśmy ją sami (a właściwie ja ją zorganizowałam i zaplanowałam). Wybraliśmy ten termin  ze względów praktycznych. Po prostu w tym czasie nie ma jeszcze wielu ludzi na szlakach.
Co prawda nie wiedzieliśmy jaka będzie pogoda, ale na szczęście okazało się, że pogoda była rewelacyjna. Także trafiliśmy. W pierwszym tygodniu zaplanowaliśmy spływ kajakowy rzeką Biebrzą, a na następny tydzień – góry. Nasz urlop planowaliśmy już od marca, wiedzieliśmy że chcemy rzekę i góry, ale konkretniej zaczęliśmy szukać i planować wyjazd w kwietniu i maju.

Na początek troszkę informacji ogólnych:

       „Biebrza – to rzeka w północno – wschodniej Polsce, prawy dopływ Narwi. Długość Biebrzy to ok. 165 km, powierzchnia dorzecza: 7051 km². Biebrza ma źródła na południe od Nowego Dworu na Podlasiu, uchodzi do Narwi ok. 3 km od Wizny. Poprzez Kanał Augustowski łączy się z Niemnem. Biebrzę charakteryzuje asymetria dorzecza: bardziej rozwinięte jest dorzecze prawobrzeżne – 75,5% (głównie rzeki spływające z Pojezierza Mazurskiego), lewobrzeżne stanowi 24,5%. Na całej długości rzeka płynie pradoliną Biebrzy, która ma największą w Polsce pojemność retencyjną (porównywalną do pojemności największych w kraju zbiorników wodnych). Jest to szczególnie ważne w czasie wiosennych roztopów, gdy rzeka tworzy rozległe rozlewiska. W dolinie Biebrzy znajduje się największy w Polsce obszar bagien – tzw. Bagna Biebrzańskie. Jest to miejsce występowania wielu rzadkich zbiorowisk roślinnych oraz gatunków zwierząt, zwłaszcza ptaków. Dolina Biebrzy ma ogromne znaczenie jako lęgowisko dla ptaków związanych ze środowiskiem bagiennym, tym bardziej że takie miejsca zanikają w krajobrazie Europy. Ponadto Kotlina Biebrzańska ma ogromne znaczenie dla wielu gatunków ptaków żerujących oraz wypoczywających w czasie corocznych wędrówek. Dla ptaków siewkowatych, wymagających rozległych, podmokłych obszarów, Biebrza stanowi jedną z najważniejszych ostoi w Europie Środkowej. Większość tego terenu jest objęta ochroną – znajduje się w Biebrzańskim Parku Narodowym. Niemal cała Biebrza znajduje się na terenie parku (ok. 155 km).
Ze względu na walory przyrodnicze, rzeka jest popularnym miejscem spływów kajakowych oraz spływów tratwami, szczególnie atrakcyjnych w czasie wiosennych wezbrań wody. W tym celu wyznaczono szlak wodny o długości 135 km z polami namiotowymi i punktami widokowymi. Bagna Biebrzańskie są największą w Polsce ostoją łosi. Kilka osobników przetrwało II wojnę światową na terenach rezerwatu Czerwone Bagno i przy pomocy człowieka dało początek sporej biebrzańskiej populacji łosi. Dzisiejsze bobry biebrzańskie to potomkowie zwierząt sprowadzonych w 1945 roku do Osowca z Woroneża na Białorusi. Nad Biebrzą żyją również jenoty, piżmaki, wydry, borsuki, lisy, gronostaje, sarny i jelenie. Rzadko można spotkać wilka. W wodach występuje około 36 gatunków ryb, m.in. szczupaki, sumy i węgorze, a także klenie i brzany – typowe dla rzek podgórskich.”
źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Biebrza

Mapa Biebrzy

       Poniżej wkleiłam dwie mapy Biebrzy. Ta drugą możecie znaleźć na stronie Biebrzańskiego Parku Narodowego.

źródło: https://www.bing.com/images/search?view=detailV2&id=0F112B211F746903760D4CF39D2091C7A6E9AB86&thid=OIP.rRPsDUN4B0IPN2Iqzj8h8gHaGO&mediaurl=https%3A%2F%2Fwww.biebrza.org.pl%2Fplik%2C42%2Cszlaki-turystyczne-kajakowe.jpg&exph=672&expw=800&q=biebrza+mapa&selectedindex=1&qpvt=biebrza+mapa&ajaxhist=0&vt=0&eim=1,6

źródło: https://www.biebrza.org.pl/plik,1977,zagospodarowanie-turystyczne-biebrzanskiego-pn.jpg

A teraz kilka informacji o Biebrzańskim Parku Narodowym……

               Biebrzański Park Narodowy znajduje się w województwie podlaskim. Park ten został utworzony 9 września 1993 roku. Jest to największy park w Polsce. Powierzchnia parku to 592,23 km2, a powierzchnia otuliny ma 668,24 km2. Ochrona ścisła występuje na powierzchni 7 494 ha, czynna na 27 699ha, a krajobrazowa – 24 030ha. Symbolem Biebrzańskiego Parku Narodowego jest batalion – ptak wędrowny. Batalion występuje głównie na Bagnach Biebrzańskich i jest on objęty ścisłą ochroną gatunkową. Zagrożeniami dla tego gatunku jest osuszanie bagien i zarastanie krzewami podmokłych łąk.

źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Batalion_(ptak)

A tak wygląda symbol Biebrzańskiego Parku Narodowego:

         „Park ten obejmuje dolinę Biebrzy począwszy od ujścia Niedźwiedzicy do Biebrzy, a skończywszy na ujściu Biebrzy do Narwi. Niemal cały bieg Biebrzy znajduje się na terenie parku (ok. 155 km). Ochronę tego terenu zapoczątkowano w latach międzywojennych, tworząc dwa rezerwaty: Czerwone Bagno (w zmienionych granicach istniejący do dziś) oraz Grzędy. W roku 1989 staraniem Towarzystwa Biebrzańskiego utworzono Biebrzański Park Krajobrazowy, obejmujący tereny basenów dolnego i środkowego. Cztery lata później park krajobrazowy przekształcono w park narodowy.”         W 1995 r. Biebrzański Park Narodowy wpisany został na listę wodno-błotnych obszarów chronionych Konwencją Ramsar.  
         Od roku 2010 Biebrzański Park Narodowy jest w całości włączony do spisu ostoi ptaków IBA prowadzonego przez BirdLife International.
         Na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego spotyka się zbiorowiska wodne, bagienne, torfowiskowe, szuwary, a także zbiorowiska leśne (olsy, brzeziny, łęgi). Szczególnie cenna jest duża grupa zbiorowisk mechowiskowych, zawierających liczne gatunki rzadkie i reliktowe (brzoza niska, wierzba lapońska, gnidosz królewski), zanikające w innych częściach kraju.
        Szata roślinna odznacza się ogromną różnorodnością, wysokim stopniem naturalności i obecnością wielu rzadkich gatunków, jak storczyki (storczyk krwisty, obuwik pospolity, podkolan biały, kruszczyk rdzawoczerwony, kruszczyk szerokolistny, tajęża jednostronna), rosiczki (rosiczka okrągłolistna, rosiczka długolistna), widłaki (jałowcowaty, goździsty, wroniec).
        Na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego występuje 49 gatunków ssaków, 271 gatunków ptaków, 36 – ryb, 12 – płazów, 5 – gadów. Bezkręgowce są reprezentowane przez ponad 700 gatunków motyli, 448 gatunków pająków, ponad 500 gatunków chrząszczy, 19 gatunków pijawek oraz 42 gatunki chruścików.
       Na Bagnach Biebrzańskich gniazduje wiele gatunków ptaków związanych ze środowiskiem bagiennym. Występują tu izolowane stanowiska lęgowe gatunków borealnych, a także gatunków, których centrum zasięgu geograficznego znajduje się w strefie tajgi i tundry. Ponadto Kotlina Biebrzańska ma ogromne znaczenie dla wielu gatunków ptaków żerujących oraz wypoczywających w czasie corocznych wędrówek. Dla ptaków siewkowatych, wymagających rozległych, podmokłych obszarów, Biebrza stanowi jedną z najważniejszych ostoi w Europie Środkowej.
       Najbardziej charakterystyczne lęgowe gatunki ptaków to: batalion (widoczny w emblemacie parku), wodniczka, bekasik, dubelt, kszyk, kulik wielki, biegus zmienny, żuraw, rybitwa białoskrzydła i białowąsa, puchacz, orlik krzykliwy oraz sowa błotna.         
       Najbardziej charakterystycznym ssakiem Biebrzańskiego PN jest łoś, który jedynie tu przetrwał okres II wojny światowej; liczebność wynosi około 400 sztuk.
      Atrakcje turystyczne:
• Bagno Ławki
• Obszar ochrony ścisłej Czerwone Bagno
• Uroczysko Grzędy
• Carska Droga
• Goniądz – rynek
• Twierdza Osowiec położona na terenie m. Osowiec-Twierdza
• Góra Strękowa nad Narwią koło Wizny.”

źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Biebrza%C5%84ski_Park_Narodowy

Zaszufladkowano do kategorii Kajaki | Dodaj komentarz

Czarna Hańcza

Zaszufladkowano do kategorii Kajaki | Dodaj komentarz

Podróże

Cześć,

dopiero zaczynam przygodę w pisaniu bloga.

Mam nadzieję, że już niedługo pokaże Wam mój pierwszy wpis. 🙂

Zaszufladkowano do kategorii Strona główna | Dodaj komentarz